ชื่อตามต้นฉบับ :Yankee-Kun to Megane-Chan
     ผู้เขียน : มิกิ โยชิคาวะ
     แนว : Comedy
     สำนักพิมพ์ : วิบูลย์กิจ
     ความยาว : หนึ่งเล่ม (ยังไม่จบ)

     ถ้าถามว่าสัญลักษณ์ของเด็กเรียนคืออะไร
     หลายคนคงนึกถึงแว่นตาเป็นลำดับแรก ๆ 
     ‘อาดาจิ ฮานะ’ หญิงสาวชั้นมัธยมสี่ ก็สวมแว่นตาเหมือนกัน
     ดังนั้นใคร ๆ ก็คิดว่าเธอต้องเรียนเก่ง  (ได้เป็นหัวหน้าห้องอีกต่างหาก)
     ที่ไหนได้  ผลการเรียนของเธอย่ำแย่ นอกจากนั้นความจริงเธอแกล้งสวมแว่นเพื่อปกปิดอดีตที่เคยเป็นเด็กโจ๋ซึ่งนักเรียนนักเลงอกสามศอกยังต้องขยาด !!!
     จนวันหนึ่งเมื่อ‘ชินางาวะ ไดจิ’ เด็กหนุ่มขาโจ๋ตั้งแต่อดีตยันปัจจุบัน ต้องมาเจออดีตสาวโจ๋กลับใจที่พยายามชวนให้เขาอยู่ในลู่ในรอย ความสนุกสนานจึงเริ่มต้นขึ้น

     พล็อตแบบพลิกคาแล็กเตอร์สุดขั้วทำนองนี้มีให้อ่านเป็นประจำ 
     ก่อนหน้านี้อย่างการ์ตูนเรื่อง ‘ครูสาวยากูซ่า’ ที่ประสบความสำเร็จขนาดถูกดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ก็เหมือนกัน
     อย่างไรก็ตาม ใช่ว่าทุกคนที่เดินบนทางเส้นเดียวกัน จะสามารถไปถึงจุดหมายเหมือนกันได้

     การ์ตูนที่มีตัวละครพลิกคาแล็กเตอร์แบบนี้ ยิ่งผู้เขียนสามารถสร้างเหตุผลรองรับให้น่าเชื่อถือ (แม้จะเป็นไปไม่ได้) ได้มากเท่าไหร่ เรื่องก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น
     อย่าง ‘คุมิโกะ’ ในครูสาวยากูซ่า เธอมีความฝันอยากเป็นครู แต่โชคชะตาดันขีดให้เธอต้องเป็นหลานสาวของผู้นำรุ่นที่สี่ของแก๊งยากูซ่า
     ความขัดแย้งที่มีเหตุผลรองรับ แม้จะเกินจริง แต่ก็ทำให้เนื้อเรื่องไม่เบาหวิวเกินไป
 
     ขณะที่ ‘นายโจ๋ตัวร้ายกับยัยแว่นแอ๊บใส’ ไม่สามารถทำให้คนอ่านรู้สึกร่วมได้เท่า
     อ่านจนจบเล่มแรก ผมไม่รู้สึกเชื่อว่า ฮานะเคยเป็นเด็กเกเรที่มีความตั้งใจอยากกลับตัวกลับใจ แต่ดูเหมือนเป็นเด็กสาวที่สติไม่อยู่กับร่องกับรอยมากกว่า
     พอเป็นแบบนี้มุกตลกในเรื่องจึงขาดความลื่นไหล และคล้ายเป็นการยัดเยียด
     เคยได้ยินเขาบอกว่า ตลกที่ดีคือตลกที่ไม่พยายามทำตลก
     ขอแนะนำให้มิกิ โยชิคาวะเช่าเทปตลกของหม่ำ จ๊กม๊กมาดู รับรองว่าจะเขียนงานได้ฮากว่านี้เยอะ